TAQBIR — Victory Belongs To Those Who Fight For A Right Cause

Punkrockowe okładki potrafiły szokować, bawić lub wzbudzać obrzydzenie. Przede wszystkim jednak, jak w żadnym innym gatunku, pełnią one rolę swoistego statementu. Obok płyty projektu TAQBIR nie sposób przejść obojętnie - grafika z kobietą w nabijanym ćwiekami nikabie na tle burzonego przez metalową kulę centralnego punktu Mekki (Al-Kaaby) wykracza poza schematy znanej nam estetyki. Skłania do refleksji nad tym, w jaki sposób kojarzymy idee kontrkultury wyłącznie ze światem zachodnim, omijając miejsca, gdzie „Punk’s Not Dead” to nie wyłącznie slogan z spranych T-shirtów a wciąż idea, mająca sens. Poznajcie, co kryje się za jedną z najmocniejszych okładek ostatniej dekady oraz dlaczego przyszłym językiem hardcore’u może zostać arabski.

Na początku nikt nie wiedział, kim są, gdzie są ani skąd dokładnie pochodzą. Projekt TAQBIR ukazał się na Bandcampie w 2021 roku nakładem wytwórni „La Vida Es Un Mus”, budząc szerokie zainteresowanie wśród jej stałych słuchaczy. Zaledwie cztery utwory, przepełnione energią, agresywnymi riffami i klasyczną punkową prostotą, dopełnia wysoki, niemal dziewczęcy głos wokalistki. Cały materiał został nagrany w języku darija, marokańskim dialekcie języka arabskiego, co dodatkowo potęgowało szum wokół premiery. Wynikało to z faktu ultra-konserwatywnej polityki monarchii wobec jakiejkolwiek formy obrazy islamu wśród jej obywateli.

[[yt: BqnJpBt28K4]]

Szczyt zainteresowania projektem przypadł jednak na moment, gdy TAQBIR pojawiło się na scenie. Ich debiut na festiwalu „Le Guess Who?” w Utrechcie, w 2021 roku pokazał, że mamy do czynienia z czymś więcej niż tylko „ciekawą” grupą muzyczną czy „egzotyczną nowinką” w środowisku hardcore’u. Ubrani na czarno, w charakterystycznych maskach zakrywających wszystko prócz oczu, przypominali bardziej bojowników ISIS niżeli niszowy zespół, który dopiero co wydał swój pierwszy krążek. Performance bazował na strachu i stereotypach związanych z islamem, wprowadzając widownię w surrealistyczny świat na pograniczu punk rocka z tradycjonalistyczną kulturą Maghrebu.

W kolejnych latach zespół gościł na licznych festiwalach i wydarzeniach na całym świecie. Ze swoim materiałem, obejmującym cztery wydane utwory oraz kilka granych wyłącznie na żywo, podróżowali od Nowego Jorku po Stambuł, budując silną pozycję w środowisku punkowego undergroundu. TAQBIR stało się rozpoznawalną marką, która dzięki nieustannej aurze tajemniczości została otoczona licznymi teoriami i domysłami, często mijającymi się z prawdą. Doprowadziło to do momentu, w którym frontmanka postanowiła zdjąć maskę i opowiedzieć swoją historię od początku. 

„To moja opowieść, to moje przeżycia, które wyrażam przez punk” (fragment wywiadu dla Crack Magazine).

Nao pochodzi z okolic Tangeru, gdzie wychowywała się w konserwatywnej i religijnej rodzinie. Nie była związana z punkową sceną Maroka – obserwowała ją wyłącznie przez internet. W 2018 roku podjęła decyzję o ucieczce z domu i wyjeździe do Europy, aby zacząć życie od nowa. Jej nowym domem została Barcelona, gdzie na jednym z koncertów poznała muzyka, który zaproponował jej dogranie wokali pod jego materiał. Tak powstał TAQBIR – projekt opowiadający o potrzebie buntu, emigracji oraz panującej wówczas pandemicznej izolacji. 

[[yt: 8grWuby9EJ0]]

Pomimo kontrowersyjnej okładki, sugerującej projekt silnie anty fundamentalistyczny, pierwszy materiał zespołu jest intymną opowieścią z perspektywy osoby znajdującej się na marginesie dwóch światów – po obu stronach Gibraltaru. Victory Belongs To Those Who Fight For A Right Cause, będące głosem sprzeciwu wobec systemu, jest silnie uwarunkowane doświadczeniami Nao. W świecie islamu dostrzegła ona sprzeczności, które uniemożliwiły jej dalsze życie na jego zasadach.

Grafika z kulą niszczącą Al-Kaabę nie jest próbą symbolicznego wymazania kultury arabskiej, lecz prowokacją do rozpoczęcia dyskusji o problemach, których jej społeczności nie dostrzegają lub nie chcą dostrzegać. W wywiadzie dla Maximum Rock’n’Roll artystka zwróciła uwagę na ogromne środki finansowe pochodzące z turystyki religijnej do Mekki, które, są wykorzystywane przez Arabię Saudyjską w niemoralny i okrutny sposób. Prowadzi to do sytuacji, w których pobożni pielgrzymi pośrednio finansują bombardowania w Jemenie, gdzie pod gruzami giną dziesiątki tysięcy cywilów wyznających w końcu tą samą religię. „Czy to nie jest prawdziwy krwiożerczy kapitalizm?” 

W świecie muzułmańskim istnieje równie wiele powodów do buntu jak w świecie zachodnim. Tak samo jak w Europie politycy pozostają bierni wobec tego, co dzieje się w Gazie, podobnie zachowują się rządzący w krajach Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Czy właśnie w takich miejscach jak Maroko czy Jordania punk może odrodzić się na nowo?

Mało kto wie, że scena hardcore’owa obecna jest tam od lat, określana mianem Taqwacore. W państwach muzułmańskich kontrkultury istnieją, rozwijają się i upadają – tak jak w każdym innym miejscu na świecie. Droga, jaką przeszła Nao, może w przyszłości zainspirować młodych twórców do wyjścia z cienia oraz przełamywania schematów. Być może muzyka TAQBIR stanie się początkiem nowej odsłony hardcoru, która już wkrótce będzie rozbrzmiewającej w piwnicach Algieru, Kairu czy Damaszku - wskrzeszając punk na nowo. 

Inshallah!

Źródła: 

crackmagazine.net - „It’s my story, my experience; I express it through punk”

maximumrocknroll.com - „Mecca, for me, is the representation of capitalism”